Australia –kraj mlekiem i miodem płynący. Kangury, misie koala, czerwone piaski rozgrzanej wspaniałym słońcem ziemi. Uśmiechnięci ludzie, plaże, deski surfingowe. Ogrom błękitnego, bezchmurnego nieba i fale z lekkim szumem rozmywające krystalicznie czysty piasek. Kraj, który czeka na każdego z otwartymi ramionami. Taka jest Australia?

Tak. Na folderach i stronach internetowych firm zachęcających do sudiowania w tym kraju.

Niestety rzeczywistość bardzo odbiega od tej reklamowanej idylli. Szczególnie wtedy, kiedy osoba wyjeżdżająca na studia trafi na nieuczciwego pośrednika. No i oczywiście wtedy, kiedy nie odrobi ona „pracy domowej” przed wyjazdem.

Opisany poniżej przykład (historia prawdziwa!) to chyba jeden z najbardziej jaskrawych przypadków i dowód na to, że najlepiej polegać wyłącznie na sobie i zdecydowanie nie liczyć na to, ze rodak rodakowi bratem.

Imiona i niektóre informacje dotyczące bezpośrednio bohaterów tej historii zostały zmienione. Historia opublikowana została za zgodą głównej bohaterki i na jej prośbę-  z nadzieją, że będzie przestrogą dla innych.

 ------------------------------------------

Iza od dawna marzyła o Australii. Marzenie to jednak było zbyt odległe i nieosiągalne. Maż, rodzina, praca- wszystko to odsunęło młodzieńcze plany na bok. Aż do czasu....

Pewnego dnia, zupełnie przypadkiem, Iza trafiła na targi edukacyjne. Tak naprawdę szukała oferty nauki języka angielskiego gdzieś na obozie w Polsce dla swojej dorastającej córki. Znalazła kilka ciekawych miejsc, ale też trafiła na krakowską firmę, której specjalnością były wyjazdy do szkół językowych w Australii. Odżyły dawne marzenia. Żeby choć raz zobaczyć ten kraj! Mogłaby pojechać tam na kilka miesięcy z córką! Barwne katalogi i krzyczące z nich obietnice innego, lepszego świata. Niestety- wszystkie prezentowane oferty okazały się bardzo drogie. Iza postanowiła odwiedzić kolejne targi.

Pół roku później trafiła na kogoś, kto miał odmienić jej życie. Na kolejnych Targach poznała Roberta - młodego, przystojnego i eleganckiego przedstawiciela firmy pośredniczącej w wyjazdach do Australii.Oczarował Izę juz po pierwszych kilku minutach. Zaufała mu tym bardziej, że na stałe mieszkał w Australii, więc wszystkie wiadomości o realiach studiowania i życia pochodziły z pierwszej ręki. Oferta cenowa była bardzo atrakcyjna. Ale było coś jeszcze.

Robert podsunął Izie wizję jeszcze piękniejszą – wyjazd na stałe do Australii. Kurs językowy miałby być tylko wstępem i przygotowaniem do wspaniałej przyszłości dla całej rodziny. Kolorowa ulotka wręczona Izie wielkimi literami głosiła- NAUKA I PRACA-KURSY STAŻOWE!

Iza postanowiła przekonać do wyjazdu męża, co okazało sie nie tak proste jak myślała. Mąż Izy nie chiał zrezygnować z dotychczasowego życia. Obydwoje przekroczyli już 40-stkę, obydwoje mieli tu pracę, rodzinę, przyjaciół. On, znany w miasteczku psycholog, ona – przedszkolanka. Postanowili jednak odwiedzić polski oddział firmy Roberta i dowiedzieć się więcej. Tym bardziej, że w Wiadomościach usłyszeli, że w Australii stopa bezrobocia spada z kwartału na kwartał i kraj ten potrzebuje coraz więcej ludzi do pracy.

Firma X okazała się bardzo imponująca. Oddziały w wielu krajach, wiele obietnic, bogata oferta i przemiła obsługa.

Dziewczyny w biurze z przekonaniem opowiadały o wspaniałym życiu w Australii (mimo tego, iż żadna z nich nigdy w Australii nie była). Obie zgodnie potwierdzały, że zawód Izy jest w Australii bardzo przydatny i Iza nie będzie miała żadnych problemów z otrzymaniem wizy stałego pobytu. Przyznały, że dokładnie nie znają procesu ubiegania się o wizę, ale poradziły, aby zabrać ze sobą dokumenty potwierdzające edukację i doświadczenie zawodowe. Po ukończonym kursie języka angielskiego otrzymanie wizy stałego pobytu miało być niemal automatyczne........

To, co ostatecznie przekonało Izę i jej męża, to obietnica opieki tam, na miejsciu. Iza wykupiła dla siebie 26-tygodniowy kurs języka angielskiego, tak jak poradził Robert podczas rozmowy na Targach Edukacyjnych. Wybrała też uczelnię w mieście gdzie mieszkał i pracował Robert wierząc, że uzyska od niego obiecaną w ulotkach pomoc. Wykupiła najdroższą opcję „opieki” ponieważ razem z mężem chcieli, aby wszystko przebiegło bez problemów. Odbiór z lotniska, mieszkanie, natychmiastowa pomoc w razie potrzeby, profesjonalne doradztwo w procesie poszukiwania pracy oraz- uwaga- doradztwo w sprawie przedłużenia wizy i ewentualnej chęci wyboru innego kursu.

Rozpoczęli przygotowania do wyjazdu. Opierając się wyłącznie na inforacjach otrzymanych od Roberta i usłyszanych w firmie X byli przekonani iż nie będą mieli problemu ani ze znalezieniem pracy ani ze zmianą wizy studenckiej na stały pobyt. Czekali tylko na zakończenie egzaminów maturalnych córki. Kolejne kilka miesięcy spędzili na oszczędzaniu każdego grosza, pakowaniu dobytku, zbieraniu dokumentów i zamykaniu dotychczasowego życia..........

Australia powitała ich przepiękną ciepłą jesienną pogodą. Na lotnisku czekał Robert, który miał zabrać ich do przygotowanego wcześniej lokum.

Niestety, to były ostatnie miłe doznania..............

Obiecane „shared student accomodation” okazało się pokojem z jednym łóżkiem i dodatkowym wilgotnym materacem w obdrapanym drewnianym budynku, który bardziej przypominał barak niż dom. Cztery pokoje, jedna wspólna kuchnia i łazienka. Inni lokatorzy to dwóch Libańczyków i jeden Hindus. Otoczenie też nie napawało optymizmem- wysokie kominy spalarni śmieci, ściany i okna nieczynnego sklepu pokryte graffiti, niska zabudowa przypominająca bardziej wieś niż wielka metropolię jakiej się spodziewali i puste ulice.

Robert zostawił ich samych i obiecał przyjechać następnego dnia, aby pomóc załatwiać wszystkie niezbędne formalności na uczelni i w banku. Iza przygotowała swoje dokumenty dotyczące historii jej pracy i wykształcenia. Zmęczeni i przygnębieni mieli nadzieję, że kolejny dzień okaże się znacznie lepszy. Nie wiedzieli, jak bardzo się mylili i ile będą musieli zapłacić za swoją naiwność......

Robert pojawił się tak jak obiecał. Po załatwieniu wszystkich formalności w szkole Izy i banku zabrał cała rodzinę na kawę i rozmowę. Nigdy nie spodziewali się tego, co za chwilę mieli uslyszeć.

Po pierwsze Robert powiedział, że Iza musi wykupić też szkołę dla swojej córki, ponieważ wkrótce kończy ona 18 lat i to jedyna dla niej szansa na pozostanie w Australii.  W trakcie wcześniejszych rozmów w Polsce ani Robert ani osoby w biurze X nie wspomniały ani słowem o takiej konieczności, mimo iż wiedzieli o sytuacji rodziny. Iza planowała, że Agata rozpocznie studia dopiero po dostaniu przez rodzinę wizy stałego pobytu. Slyszała, że wtedy studia są dużo tańsze. Robert rozwiał te plany pytając ostro czy Iza chce mieć córke w Australii czy nie.

Po drugie poinformował Izę, że żaden z przetłumaczonych w Polsce dokumentów nie może być tu użyty, ponieważ urzędy  australijskie uznają tylko i wyłącznie tłumaczenia dokonane przez australijskich tłumaczy zarejestrowanych przez organizację zwaną NAATI. „Na szczęście” dobry znajomy Roberta posiadał takie uprawnienia i dla klientów Roberta wprowadził nawet specjalne rabaty.

Po trzecie Robert zdecydowanie stwierdził, że z uznaniem kwalifikacji zawodowych Izy trzeba czekać aż do ukończenia przez nią kursu języka angielskiego. Co więcej, musi ona najpierw zaliczyć egzamin, zwany IELTS, na co najmniej 7.5 punktów. A do tego Izie bardzo daleko, wiec na razie powinna skoncentrować sie wyłącznie na swojej szkole i zapomnieć o jakimkolwiek uznawaniu kwalifikacji, bo i tak „nikt z nią nie będzie chciał rozmawiać bez IELTSa”.

Po czwarte Iza usłyszała, że na znalezienie pracy ani ona ani jej mąż nie mają większych szans ze względu na znikomą znajomość języka angielskiego. Ale na to też Robert miał rozwiązanie. Znał tu kilka osób, które mogą im pomóc i zatrudnić w swoich „firmach”.

„Profesjonalna”pomoc w procesie poszukiwania pracy ograniczyła się do dania Izie jednostronicowej kopii CV napisanego dla .... mechanika samochodowego. Robert powiedział, że wystraczy tylko trochę zmienić dane i CV będzie OK....

Iza nie znała tu nikogo. Na uczelni był jeden Polak, ale też dopiero tu przyjechal i też nie znał angielskiego. Szkoła była według niej w porządku. Mały College w City, wiekszość studentów stanowili Azjaci i Hindusi. Po kilku tygodniach Iza postanowiła wykupić u Roberta roczne studium grafiki komputerowej dla swojej córki. 12 tyś $ stanowiło pokaźną część rodzinnych oszczędności. Trzeba było jak najszybciej znaleźć pracę, tym bardziej, że mieszkanie w dotychczasowych warunkach było nie do zaakceptowania.

Mąż Izy rozpoczął „jedyną dostępna” według Roberta pracę w polskiej firmie. Praca, głównie wieczormi i nocami, polegała na sprzątaniu nowowybudowanych domów. Ciężki wysiłek fizyczny i zmęczenie pomagało zapomnieć, że nie tak wyobrażał sobie spełnienie marzenia Izy.... No i te 10$ na godzinę było lepsze niż nic. Dziwiło go tylko, że właścicel firmy, odwlekał ciągle podpisanie umowy o pracę.

Iza z córką rozpoczęły pracę w kuchni jednej z rybnych restauracji. Własciciel, znajomy Roberta, nie był zadowolony z pracy kobiet i nie zawsze wypłacał im pełną stawkę, mówiąc, że są za wolne i że jeszcze wiele muszą sie nauczyć. Też o podpisaniu umowy nikt nawet nie wspomiał....

Agata, córka Izy nie była zadowolona z poziomu nauczania w swojej szkole. Wykładowcy często spóźniali się na zajęcia, czasami wcale się nie pojawiali. Z grupy 26-osobowej na zajęciach pojawiało sie zazwyczaj 8-10 osób. Program też nie był imponujący. Wiekszość Agata przerabiała w polskim liceum rok wcześniej. Postanowiła zapytać Roberta o możliwość zmiany uczelni. Jej marzeniem byly studia na jednym z uniwestytetów. Robert jednak szybko zakończyl rozmowę twierdząc, że austalijskie uniwersytety nie przyjmuja zagranicznych studentów i jedyną opcją są studia w prywatnych Collegach.

Mimo rozczarowań Iza ciągle wierzyła Robertowi. Była mu wdzięczna za pomoc w znalezieniu pracy i pomoc w pierwszych dniach. Pierwsze wątpliwości pojawiły sie po zmianie mieszkania. Okazało sie, że za zaledwie kilkanaście $ tygodniowo więcej mogli sami zamieszkać w czystym i prawie nowym domku kilka ulic dalej.

Mijały miesiące, rodzina Izy koncentrowała się na pracy i nauce. Z Polakami mieli mały kontakt- głownie były to przypadkowo spotkane starsze osoby mieszkające w Australii od wielu lat. Nadeszła zima i koniec kursu. Tuz przed egzaminem IELTS Iza postanowila porozmawiać z Robertem na temat wizy stałego pobytu. Robert niestety nie odpowiadał na telefony i zostawiane wiadomości. Po kilku tygodniach, kiedy wreszcie udało sie Izie z nim spotkać, usłyszała od niego coś co przytłoczyło ją zupełnie. Robert z zimnym wyrachowaniem podsunął Izie umowę na wykup kolejnego kursu..... Powiedział, że na uznanie kwalifikacji zawodowych Iza nie ma już szans, bo....... kilka tygodni wcześniej minęło jej pół roku od zakończenia pracy i nie posiada już wymaganego „recent work experience”!!!

Kiedy Iza poinformowała go, że nie zamierza płacić mu ani grosza więcej i wybierze się do Urzędu ds Imigracji, Robert wyśmiał ją otwarcie. Powiedział, że nikt nie będzie chciał tam z nią rozmawiać, co więcej- „nie radzi jej się tam pojawiać, bo przecież Iza nie ma czystego sumienia- pracowała tyle miesięcy na czarno a urząd imigracyjny tego nie lubi, oj nie.......A łatwo może się  o tym „przypadkiem” dowiedzieć............. Poza tym w mieście nie ma żadnego polsko języcznego agenta imigracyjnego, do którego Iza mogłaby się udać po poradę, więc MUSI polegać tylko i wyłącznie na Robercie”..........................

Iza nie przystąpiła do egzaminu. Zdesperowana trafiła do Migrant Resource Centre. Tam dowiedziała się po raz pierwszy o istnieniu Booklet 6. Pracownica centrum, Arabka, w ciągu prawie godziny cierpliwie wytłumaczyła Izie procedurę imigracyjną wręczając jej plik broszur a także adresy polskich organizacji. Pierwsza myśl jaka przyszla Izie do głowy to, że otrzymała pomoc od obcej osoby a przez Polaka została tak podstępnie wykorzystana i oszukana....

Nadeszła depresja i ślepe błądzenie w poszukiwaniu rozwiązania... Iza odważyła się iść do Urzędu Imigracji. Zaskoczyła ją uprzejmość urzędnika. Nikt nie traktował jej jak natrętnego petenta, który nie mówi płynnie po angielsku jak przepowiadał jej Robert. Dowiedziała się o istnieniu list SOL i MODL. Niestety, urzędnik potwierdził też, że Iza nie może ubiegać się o potwierdzenie kwalifikacji zawodowych, bo w ostatnich 12 miesiącach nie przepracowała w swoim zawodzie wymaganych 6-ściu miesięcy...

Pozostawał więc albo powrót do Polski, albo wypłacenie kolejnych kilknastu tysięcy dolarów Robertowi....

Iza wybrała to drugie. Robert dostał kolejną prowizję- trzecią już od tej rodziny.....

To co działo się przez następne kilkanaście miesięcy to dramatyczna walka o przetrwanie w Australii. Na szczęście ostatecznie Iza i jej rodzina trafiła na Polaków, ktorzy pomogli im stanąć na nogi i otrzasnąć sie z depresji. Jedna z Polek pomogła Izie znaleźć legalną pracę na pół etatu w przedszkolu. Ktoś inny dał kontakt do polskiej agentki imigracyjnej. Mąż Izy i Agata również znaleźli legalne, lepiej płatne prace.

Po prawie dwóch latach zmagań, rozczarowań, łez i uporczywej walki o przetrwanie Iza wciąż czeka na uzbieranie wystarczającej ilości miesięcy do uznania doświadczenia zawodowego. Dalej pracuje na pół etatu w przedszkolu. Kończy właśnie szkołę i niedługo będzie występowała o wizę stałego pobytu. Wie już, gdzie musi wysłać wszystkie dokumenty. Wie, że wystarczy 6 punktów za IELTS, a nie 7.5 jak wmawiał jej Robert. Wie także, że dokumenty tłumaczone w Polsce są tu uznawane bez problemów. Wie teraz, że Robert dzieli się po prostu zyskiem z tłumaczem, dlatego celowo udziela błednych informacji. Od kilku firm pobiera też prowizję za każdego wysłanego im pracownika. Bo przecież taniej wychodzi zatrudnianie kogoś „na czarno” za dużo niższą stawkę... 

Iza kończy swój kurs i pomaga nowoprzyjezdnym studentom jak może - udzielając im informacji. Poprawnych informacji. Jest niemal ekspertem w sprawach emigracyjnych. Śledzi każdą zmianę i sama przygotowuje powoli swoją aplikację. Stara się nie myśleć o tym jak mogło wyglądać jej życie gdyby nie trafiła na Roberta i polegała wyłącznie na sobie. Teraz wie co powinna była wtedy zrobić: nauczyć sie lepiej angielskiego w Polsce i od razu, z Polski starać się o wizę stałego pobytu w Australii. Jej zawód miał 60 punktów i był na liście zawodów poszukiwanych MODL... Cała procedura nie trwałaby wtedy dłużej niż kilka miesięcy. Mogliby przyjechać od razu na pełnych prawach rezydenta, z prawem do pełnoetatowej pracy. No i nie musieliby płacić tych kilkudziesięciu tysięcy za kursy na „Itnernational College”......

------------------------------------------------------------------

Odwiedziłam polską stronę internetową firmy X. Dalej ogłasza się jako JEDYNA w Polsce firma oferująca profesjonalną opiekę studentom po przylocie do Australii. Przestrzega przed innymi firmami, a nawet niezależnymi forami dyskusyjnymi sugerując nieuczciwą konkurencję (SIC!).

Nie wiem, na ile opisana powyżej historia pomoże innym, potencjalnym ofiarom dezinformacji. Razem z Izą mamy nadzieję, że przynajmniej kilku.

Wyjazd na studia do Australii może być przygodą i ciekawym doświadczeniem. Korzystanie z usług agentów może pomóc. Ale zawsze i przede wszystkim należy polegać na sobie i przed powierzeniem swojej przyszlości i pieniędzy w rece kogoś innego należy przede wszystkim SAMEMU zgromadzić jak najwięcej informacji zarówno o firmie, szkole jak i o procedurze studiowania w Australii.

Szczególnie ostrożnie należy podchodzić do szkół prywatnych, często zakładanych przez „obrotnych biznesmenów”. Osoby chcące rzeczywiście się czegoś nauczyć w takich szkołach czeka rozczarowanie – puste klasy i „nauczyciele” nie mający pojęcia ani o przedmiocie ani o technikach nauczania. Od czasu do czasu słychać o kolejnym przypadku fałszowania dokumentów przez jakiś Private International College. Czasem jest to fałszowanie potwierdzenie rzekomego doświadczenia zawodowego w Australii, innym razem wykrycie kolejnego przypadku, kiedy za dodatkową opłatą mozna uzyskać zaświadczenie o wymaganej 80%-towej obecności na wykładach, nawet kiedy student praktycznie nie pojawiał się w szkole.

Państwo przymyka na to wszystko oczy ponieważ jest to część gospodarki przynosząca wielomiliardowe zyski.

Jest to jedna z wielu branż, gdzie „konsultanci” zarabiają na niewiedzy i lenistwie innych. Jest to w porządku, jesli klient świadomie się na to godzi. Jeśli jednak niewiedza jest jawnie wykorzystywana szkodząc klientowi i narażając go na straty finansowe i zdrowotne- jest to przestępstwo!

Jeśli studia mają być drogą do uzyskania wizy stałego pobytu lektura strony departamentu imigracji jest KONIECZNOŚCIĄ.

Dla przypomnienia :

DEPARTAMENT IMIGRACJI:

www.immi.gov.au

LISTA ZAWODÓW Z PUNKTACJĄ (SOL & ENSOL)

http://www.immi.gov.au/allforms/pdf/1121i.pdf

LISTA ZAWODÓW POSZUKIWANYCH (DODATKOWA PUNKTACJA-MODL)

http://www.immi.gov.au/skilled/general-skilled-migration/skilled-occupations/occupations-in-demand.htm

BIBLIA POTENCJALNEGO NIEZALEŻNEGO EMIGRANTA

General Skilled Migration - Booklet 6

http://www.immi.gov.au/allforms/booklets/books6.htm

BIBLIA POTENCJALNEGO EMIGRANTA SPONSOROWOANEGO PRZEZ PRACODAWCĘ:

Employer Sponsored Migration – Booklet 5

 http://www.immi.gov.au/allforms/booklets/books5.htm

Australia to nie jest kraj mlekiem i miodem płynący, gdzie pieniądze leżą na ulicy i nie warto ryzykować przyjazdu tutaj bez odpowiedniego przygotowania!